نقد و بررسی رنو ساندرو

0

قبل از رنو ساندرو ، سری بزنیم به همتای قدیمی تر، یعنی رنو تندر! یادم است آن موقع که تندر 90 تازه به ایران وارد شده بود، هیچکس از ظاهر آن دل خوشی نداشت. ولی با ویژگی های دیگری مثل مصرف کمتر سوخت و کم هزینه بودن، آرام آرام راه خود را به سوی پارکینگ های ایرانی باز کرد. الآن شاید بپرسید، چرا با تندر 90 شروع کردم؟ در ادامه ی همین نقد و بررسی به پاسخ این سوال خواهید رسید. همچنین شما می توانید به مقاله ی (بررسی تندر 90 اتومات) هم مراجعه کنید که خالی از لطف نخواهد بود.

معرفی کلی رنو ساندرو :

از سال 1394 به واسطه ی قراردادی بین پارس خودرو و شرکت رنو وارد ایران شد. در اروپا این خودرو را به نام دایچا ساندرو می شناسند. در سال 2007 ( 1385 شمسی) نسل اول آن به جهان معرفی شد(همان مدلی که در ایران عرضه می شود). رنو ساندرو دارای دو نسل است که البته نسل دوم آن هنوز نتوانسته به بازار ایران راه پیدا کند. البته رنو ساندرو یک برادر هم به نام رنو استپ وی دارد که در اوایل سال 1395 وارد ایران شد.

این خودرو بر اساس پلتفرم خودروی تندر 90 ساخته شده است و در حدی به آن شبیه است که آن اوایل حس می کردم، رنو ساندرو همان L 90  هاچ بک است.

طراحی و بدنه رنو ساندرو:

اولین نکته ای که در بررسی بدنه و کابین رنو ساندرو به چشم می خورد، شباهت عجیب این خودرو به تندر 90 است. ولی این دو تفاوت هایی هم دارند. از این موارد می توان به تفاوت طول دو خودرو، تفاوت فضا در محیط داخلی خودرو و همچنین فاصله ی دو محور اشاره کرد.

همانطور که در ابتدای این مقاله اشاره کردیم، تندر 90 ظاهر زیبا و جالبی ندارد. که البته این ویژگی را برای رنو ساندرو نیز، به ارثیه گذاشته است. این موضوع را می توان در طراحی عقب خودرو، طراحی چراغ های جلوی بیش از حد بزرگ و نامتناسب و همچنین طراحی داشبورد به سبک قرون وسطی به وضوح حس کرد. البته خود کارخانه ی رنو، سالها پیش به این نتیجه رسیده و با تغییراتی در ظاهر نسل دوم ، سبب بهبود طراحی شده است.

از ظاهر بیرونی که بگذریم، به فضای داخلی خودرو می رسیم که حرف های زیادی برای گفتن دارد. در طراحی این خودرو حتی از سطح پایین ترین آپشن های معمول هم استفاده نشده است. مثلا از صفحه نمایش لمسی، کروز کنترل، استارت دکمه ای و… در این خودرو خبری نیست.

بررسی فنی خودروی ساندرو:

در بررسی فنی این خودرو، اولین نکته ای که به چشم می خورد، مصرف بالای سوخت است. در مدل گیربکس دستی مصرف سوخت معادل 6.7 لیتر در هر 100 کیلومتر و در مدل اتوماتیک 8.3 لیتر در هر 100 کیلومتر می باشد که با توجه به این حجم مصرف، حجم باک نسبتا کم این خودرو (50 لیتر) برای مسافت های طولانی مناسب نیست.

در بررسی ترمز ها، به این نکته ی مهم بر خوردم که ترمز های عقب این خودرو، کاسه ای هستند. قطعا این نقطه ی ضعف بزرگی برای خودرویی با رنج قیمت بین 43 ملیون تومان تا 49 ملیون تومان به حساب می آید. همچنین در این خودرو از موتور K4M 696 استفاده شده است که اتفاقا همان موتور به کار رفته در تندر است.

امکانات داخلی و رفاهی رنو ساندرو:

وقتی این خودرو را با رقیبانش در بازار مقایسه می کنم، مخصوصا در زمینه ی امکانات رفاهی، نتایج مقایسه هایم بسیار نا امید کننده می شود. همانطور که در قبل اشاره کردیم، این خودرو از تجهیزات به روز محروم مانده است. ولی این مساله طبیعی است. چرا که در سال 2017 هستیم و طراحی این خودرو به سال 2007 بر می گردد .

ایمنی این خودرو:

با توجه به تحقیقاتی که درباره ایمنی این خودرو انجام گرفته، می توان نسل اول را خودرویی نسبتا ایمن (نه کاملا ایمن) در نظر گرفت. تحقیقاتی که موسسه ی Euro NCAP روی رنو ساندرو انجام داده است، نشان می دهد که این خودرو در زمینه ی ایمنی سرنشینان بزرگسال، از پنج ستاره، سه ستاره گرفته است که با توجه به قیمت آن در بازار معقول و منطقی به نظر می رسد.

نتیجه گیری:

رنو ساندرو، قطعا خودرویی جوان پسند نیست. زیرا رقبایش مانند پژو 207 در همین رنج قیمت، پژو 206 و رقبای چینی از نظر طراحی ظاهری خیلی موفق تر از این خودرو عمل کرده اند. ولی کیفیت بالای ساخت این خودرو، آن هم در زمانی که کیفیت ساخت خودروهای داخلی مان پشیزی هم نمی ارزد، غنیمت محسوب می شود. همچنین این خودرو هم همانند تندر 90 ، خودرویی نسبتا کم خرج محسوب می شود و می تواند گزینه ی مناسبی برای کسانی باشد که به جای ظاهر، به کاربرد اهمیت می دهند.

Leave A Reply

Your email address will not be published.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: